Wanneer migratie de uitweg vormt.

IMG_3601

Het was een regenachtige dag vandaag. De voorspellingen van de Tyfoon waren gedeeltelijk waar, de wind had zich van zijn beste kant laten horen en de regen bracht de nodige afkoeling.

In een tricycle trokken we richting onze volgende afspraak. Migrante International is een vrijwilligersorganisatie die zich bezig houdt met het ondersteunen en verdedigen van de belangen van de migration-workers of de OFW’s, beter gekend als de Overseas Filipino workers , in binnen- en buitenland. De werking spreidt zich over alle landen en geen enkele vraag van de migranten of hun familie is teveel.

Er vertrekken dagelijks ongeveer 6500 Filipijnen richting buitenland om een beter inkomen voor de familie te generen. Vaak tewerkgesteld in tijdelijke , zware jobs en in schrijnende omstandigheden . Seksuele en fysieke aanrandingen, inhouding van loon en documenten en het vernederen van de werkers zijn verhalen die bij Migrante dagelijkse kost zijn.

Deze realiteit is des te harder als je weet dat de huidige regering heel weinig investeert in bescherming van de arbeidersmigranten en ze eerder ziet als een essentieel nationaal inkomen (10% van het BBP van de Filippijnen wordt gegeneerd op kosten van de OFW’s!). En dat terwijl ze schaamteloos propaganda voert voor ‘ build build build’, bij ons beter gekend als ‘ Jobs, jobs, jobs’.

De sociale drama’s zijn niet te onderschatten. Zij die vertrekken laten alles en iedereen achter en zij die blijven moeten hun familielid loslaten, niet wetende wanneer hij of zij terugkomt, met alle gevolgen van dien.

De ene slide volgt de andere en vol vuur neemt Cherry ons mee in hun acties en plannen. Het opeisen van rechten voor de migrantenwerkers, het opzetten van lokale groepen ter ondersteuning van de achtergebleven families, juridisch aanvechten van wanpraktijken tot het voeren van campagnes voor de vrijlating van ter dood veroordeelden, zoals onlangs nog Mary Jane Veloso.

Indrukwekkend, sterk, moedig, innemend menselijk en vooral strijdvaardig. Ik word er letterlijk stil van.

20180710_035936

Om de werking van Migrante wat meer te duiden komt Ka Butch, een vrijwilliger van Migrante zijn verhaal vertellen. Hij is sinds ’95 als arbeidsmigrant gaan werken.

Met een onzekere stem begint hij stilaan zijn verhaal. Als jonge man wou hij een beter leven voor zijn gezin en had geen andere keuze dan naar het buitenland te trekken. In Saudi-Arabië pasten ze zijn contract aan en kreeg hij minder dan initieel afgesproken. Maar wat doe je als al ter plaatse bent, zegt hij dan?

In Libië had hij een contract als technieker getekend en kreeg hij de ene verlenging na de andere waardoor hij 3 jaar wegbleef. Zijn contract werd meermaals eenzijdig veranderd waardoor hij allerlei andere jobs moest doen. Van poetsen tot het ophalen van afval. Bij het klagen werd hij een lastige werknemer en verdween hij al gauw in de gevangenis. Na een maand kamp in Napoli werd hij na tussenkomst van Migrante vrijgelaten. En dan begint hij over de heimwee en hoe zijn vrouw en kinderen leden onder zijn afwezigheid. En ik zag de tranen opkomen. Moedig veegt hij ze weg en plots word ik gekatapulteerd naar mijn eigen kindertijd.

Ik herken de tristesse van mijn vader in de ogen van Ka Butch. Verdriet om wat hij heeft achtergelaten, de herinneringen aan zijn land en de heimwee naar wat was. De tranen van gemis van vrienden en familie waarvan hij meer en meer vervreemde en de onmacht hij moest gevoeld hebben tot erkenning en die hij nooit gekregen heeft. Ja PA, ik heb je vaak zien huilen, ook al dacht je dat niemand je zag. Je wilde je sterk houden terwijl je het had willen uitschreeuwen.  Je hebt zoveel opgegeven om het voor ons makkelijker te maken. Je hebt gestreden en uiteindelijk alles verloren. De herinneringen komen op en de emoties nemen toe.

En ik besef al gauw, hoe zwaar dat moest geweest zijn en samen met Ka Butch pink ik een traan weg. Jullie hebben een opoffering gedaan in het belang van jullie dierbaren. Wat een groots gebaar is dat!

En hier zit ik dan, zelf een product van migratie, verstikt door pijn. Pijn die niet te beschrijven valt noch te bevatten is en 1 blik naar Ka Butch deed me het opnieuw voelen. Ik voel de harde woorden van op de speelplaats toen ik 7 was, het gelach van mijn buren als ik henna ophad, het opkijken als ik struikelde over een woord in het Nederlands en de blikken van afgunst als ik mijn zoektocht naar werk startte.

Aan alle vaders en moeders die de kracht en de moed hebben gehad te migreren: hierbij mijn bewondering en voor mijn vader in het bijzonder een woord van dank.

Bedankt voor alle kansen die je ons gegeven hebt. Ik ben wie ik ben dankzij jou!

Shoukran.

 

Wil je wat meer te weten komen over Migrante International? Surf dan eens naar https://migranteinternational.org

Knip

 

Advertenties

Overworked, underpayed, understaffed!

In drie woorden de conclusie van Alliance of Health Workers na een inleiding over de arbeidsomstandigheden van de gezondheidswerkers in de Filipijnse ziekenhuizen. We begrijpen elkaar: personeelstekort, werkdruk, burn-out,…. Hoe gelijklopend zijn onze problemen, uitdagingen of zoals zij het noemen “issues”.

IMG_9852

Op de middag mogen we hen observeren (deelnemen vinden ze te gevaarlijk voor ons; en voor hen dan?) bij hun actie aan het Kidney-Center, het nierziekenhuis, een publiek-private samenwerking, voor 70% gefinancierd door de bijdragen van de patiënten. De actievoerders klagen aan dat er steeds meer ‘contractuals’ met tijdelijke contracten worden ingezet. Moedig om hier met een kleine groep actie te durven voeren, geslaagde actie gezien de pers aanwezig was. Contractuals worden door de directies op dagbasis aangeworven, te vergelijken met ons interimsysteem. Ze worden minder betaald dan de vaste werknemers. De  kwaliteit van de zorg daalt en de patiëntenveiligheid is niet altijd gegarandeerd met deze tijdelijke werknemers. Vaste en voldoende grote equipes zijn een voorwaarde voor goede zorg, hier en bij ons! Vele verpleegkundigen in de Filipijnen kiezen om in het buitenland te gaan werken voor betere vergoedingen.

IMG_9880

Maar ook de privatisering is hier een “issue”, prijzen in ziekenhuizen worden daardoor onbetaalbaar voor de gewone Filipino. Alliance of Heath Workers organiseert het verzet ertegen, maar soms sluipt het bijna ongezien binnen. Outsourcing van ondersteunende diensten kennen we ook. Het bedrijf dat de medisch-technische toestellen voor de dialyse verkoopt levert er ineens de technici bij. Op de dialyse-eenheid zien we de blauwe pakjes van de privéfirma en de witte pakjes van het ziekenhuispersoneel door elkaar lopen. En stilaan neemt de privé zonder dat men er erg in heeft meer en meer over en wordt goede zorg onbetaalbaar. Verder is dit ziekenhuis bijna vergelijkbaar met een Belgisch ziekenhuis. Op de wondzorgafdeling hebben ze zelfs dezelfde gespecialiseerde verbanden zoals Aquacel, Aquacel Ag, Opsite flexigrid (voor de verpleegkundige bloglezers) als in onze ziekenhuizen.

IMG_9900

Groot contrast met ons bezoek in de namiddag aan het Fabella-ziekenhuis, hier de “babyfactory” genaamd. Het is een openbaar ziekenhuis, zwaar ondergefinanceerd. Hier is niet voldoende materiaal, niet voldoende plaats, geen airco, veel te veel mama’s en baby’s in een zaal. Men is bijzonder creatief met de beperkte middelen: twee bedden worden naast elkaar geplaatst en opgedekt met één groot hoeslaken. Nu is er plaats voor vier mama’s met hun baby’s. Al die bedden mooi op rijen vrij kort tegen elkaar in een zaal; de mama’s proberen tevergeefs te rusten, geven borstvoeding, lopen wat rond allemaal in hetzelfde witte ziekenhuiskleedje met sluiting vooraan. Zeer praktisch voor de borstvoeding die hier gepromoot wordt. “Mother 62” klinkt het door de luidspreker. In de gang staan lange banken met bezoekers en “Mother 62” kan in de gang op de harde banken haar bezoek en dus ook de papa opzoeken. In de zaal is geen bezoek toegestaan. De verpleegkundigen zeggen ons dat het vrij rustig is want er zijn maar 178 moeders. We zien twee papa’s in zetels zitten in de zaal van de mama’s met prematuren. Door gebrek aan couveuses worden de baby’s die de intensieve neonatale afdeling mogen verlaten (dat zijn er maar 2 op de 5) bij hun mama gebracht die hen tegen hun lichaam warm houden en hier mogen de papa’s ook als “noodcouveuse” dienen. Fabella-hopital heeft een Human Milk Bank, een afdeling waar moedermelk verzameld wordt die mama’s vrijwillig afstaan. De melk wordt gepasteuriseerd en dient voor de baby’s die niet door hun mama kunnen gevoed worden. Kunstmatige voeding komt daar niet binnen: een moedige keuze om de baby’s in deze moeilijk omstandigheden toch het beste te kunnen geven.

Zowel bij ons als hier blijft de vraag “ wie neemt het op voor de zorg?”

 

IMG_9892

Onze -ing gevoelens

20180708_124808

Grote rode letters op een witte achtergrond.

Stokken, zeilen, vlaggen en enkele houten bankjes tegen een grote betonnen muur van het bedrijf die zijn werkers staalhard negeert. Jeepney’s, bussen en tricycles razen voorbij.

Stevige handdrukken en verwelkomende woorden.

We nestelen ons op de smalle banken in dit stakingspiket. Balpennen in de aanslag. Gsm-camera’s aan. Opperste concentratie. We worden omgeven door vele nieuwsgierige blikken.

Het is deze keer niet de pollutie van het aanstormend verkeer dat ons naar adem doet happen, maar de persoonlijke verhalen over onrechtvaardigheid gestaafd met data, aantallen, filmpjes en documenten met afstandelijke woorden. Zesendertig uren aan een stuk werken om ‘targets’ te halen, zeven dagen op zeven, lage lonen, ‘contractuals’ en ‘regulars’ tegen elkaar opgezet, omgekochte arbeidsinspectie, ontslagen mannen, gebroken beloftes, uitgestelde beslissingen, hardhandige politie, … De lijst is lang en hard. Alles wordt door ons nauwkeurig geregistreerd. Je hoeft geen Tagalog te verstaan of het Engels te volgen om de ingehouden woede, frustratie en strijdvaardigheid van de gezichten en gebaren af te lezen.

Zweetdruppels zoeken hun weg op onze voorovergebogen lijven. De zwijgende mannen rond de kring van verhalen wapperen ons koelte toe met hun kartonnen borden vol slogans. De enige dame van het gezelschap omklemt een dikke map met administratie. Het is een actieve steun voor de mannen die vechten voor hun gezinsinkomen … Ook haar inkomen.

Op deze enkele vierkante meters wordt gestreden, geleefd, gelachen, gekookt en geslapen. Wij delen deze vierkante meters met hen voor enkele uurtjes. Zij delen deze plek al enkele maanden. Opkomen voor je rechten is hard werken.

Ontroering, verwondering en bewondering. Onze –ing gevoelens die we allen scherp voelen. Geluk en goede-moed-wensen spreken we uit.

We nemen jullie verhalen mee.

IMG_9768

20180708_121102


Waar zijn we? Aan het piket van de werknemers van Middleby en Monde Nissin in Southern Tagalog (zuidoosten van Manila, met veel vrijhandelszones)

Middleby: werkgever weigert contractuele werknemers te regulariseren

Bij Middleby maken ze keukenapparatuur. Er werken 191 contractuelen en 92 regulars. Op 7 april legt het Ministerie van Arbeid (Dole) aan de werkgever op om de contractuelen te regulariseren. De werkgever volgt dit niet op. De contractuelen zijn bezig met het oprichten van een vakbond. Ze gaan in staking voor bijna 2 maand. Op 15 mei worden 13 werknemers ontslagen. Op 17 juni worden 2 vakbondsverantwoordelijken een dag vast gezet. De werkgever zet op 3 juli alle contractuelen hardhandig op straat. Ze zetten een proces in gang. Op 12 juli is er een verzoeningspoging bij het ministerie van arbeid.

Monde Nissin: 18 werknemers illegaal ontslagen

Monde Nissin is een Amerikaanse multinational die voeding produceert, onder andere de bekende instant noodles ‘Lucky me!’ In augustus 2016 starten de contractuelen de procedure bij het Ministerie van Arbeid om een vakbond op te richten. De werkgever verzet zich op alle mogelijke manieren. Ze boycotten het proces en verhinderen tot twee keer toe het werk van de arbeidsinspectie. Na het illegaal ontslag van drie contractuele werknemers in mei volgen er nog 15. De werknemers dienen een klacht in en zetten een procedure in gang. Ze wachten op een verzoening bij het Ministerie van Arbeid.

 

 

Echte helden

Deze nacht rond vier uur trilde de grond in Manilla heel even. ’s Morgens bleek dat het geen aardbeving was maar jullie gejuich (en wellicht dat van nagenoeg alle andere landgenoten) bij de overwinning van onze Rode Duivels. We hebben eindelijk weer Belgische helden …

Ook wij ontmoetten hier vandaag echte helden. Vakbondshelden.

In de voormiddag hadden we afgesproken met een paar jonge gasten van de Filipijnse KAJ. Met glunderende gezichten beantwoordden ze onze vraag: “Of we soms een succesverhaal hadden?” In het plasticbedrijf 3G werken heel wat jongeren. Ze krijgen echter al jaar veel te weinig loon: 400 pesos per 8 uur, terwijl het nationaal minimumloon 500 pesos bedraagt. Maar dat hebben ze intussen kunnen veranderen.
20180707_135900
Hun strategie: “We wachten de mensen niet enkel op aan het bedrijf zelf, maar gaan hen opzoeken in een veilige omgeving, bij hun thuis. Uiteindelijk zijn de mensen gewoon ook niet genoeg op de hoogte van hun rechten. Talk, inform, train, empower. Nadien zijn we samen met de mensen naar de managers gestapt en hebben we een rechtszaak aangespannen. Vorige maand werden de lonen van de werknemers in het plasticbedrijf opgetrokken naar het nationale minimumloon.”
Echte helden …

In de late namiddag waren we te gast bij de ‘National Council’ van onze gastheer, de vakbond Kilusang Mayo Uno (Beweging van de Eerste mei). KMU-vertegenwoordigers uit alle delen van het land komen twee dagen ervaringen delen, tips uitwisselen en gezamenlijke strategieën uitwerken. Op het einde van de avond kregen we dan nog een uitgebreide toelichting over ‘de Filipijnen onder Duterte’. Herkenbare beelden voor iedereen die in sociale organisaties actief is.

Maar doorweven door elk relaas kregen we andere verhalen te horen, verhalen die ons zeer stil lieten worden. De ene syndicalist vertelde over de acties in de streek van de suikerboeren, we kregen stilletjes te horen dat zijn collega onlangs werd neergeschoten omwille van zijn vakbondswerk. Een andere vertelde doodleuk dat de politie hem al meermaals probeerde aan te houden. Iedereen lacht: ‘jou krijgen ze niet’. Wanneer het gaat over de gigantische uitbreiding van de Act on Terrorism wordt er opnieuw gelachen: een van de aanwezigen staat, omwille van zijn vakbondswerk, op de lijst van 600 gezochte terroristen.

Zij lachen, wij vragen of ze dat allemaal niet erg vinden ‘Uiteraard is vakbondswerk geen terrorisme. En dat gaan we blijven zeggen. Maar we hebben hier niet de luxe om ons te laten demoraliseren.’

 

Echte helden…

Black Friday

Men zegt dat zwart de kleur van de rouw is, vandaag is het de kleur van strijd en samenhorigheid. Onderwijsvakbond ACT (Alliance of Concerned Teachers) brengt op Black Friday 2000 leerkrachten op straat aan de ‘City Hall’ in de roep om de herwaardering van de functie van leerkracht.

Omringd door een heel politiecorps hebben ze de moed en de kracht om uit volle borst hun eisen te formuleren: “Yes to salary increase now”.

Leerkrachten, man en vrouw, van de basisschool tot aan de universiteiten verzamelden om meer loon en de beloofde tegemoetkomingen van de stad. Gisteren werd het duidelijk dat de situatie van het onderwijs schrijnend is. De onderbemanning van leerkrachten, de overvolle klassen, het weinige aan investering en werkingsmiddelen en het niet opvolgen van reeds gemaakte afspraken maken dat ACT aan de alarmbel moest trekken.

Kris Navales, een van de syndicale kopstukken die het publiek toesprak, wil oplossingen en duidelijke afspraken. De ene speech volgt de andere op. Ook al spreken we een andere taal, de taal van verzet is universeel. Ze is krachtig, oprecht en hoopvol.

Vandaag is gestreden. Op naar hun overwinning.

 

Dag 1: back to school

De eerste dag begon al vroeg met drie schoolbezoeken. Een echte eye-opener voor ons over de situatie in het onderwijs hier. In de General Roxas Elementary school werden we in elke klas onthaald met een welkomstlied. Mabuhay! Waar zou België liggen?

20180705_0932482

Kris is teacher in grade 4 en actief in onderwijsvakbond ACT. Hij vertelt ons over de lage lonen, de werkoverlast, over hoe ze zelf in hun klas investeren met allerlei materiaal, over het tekort aan niet onderwijzend-personeel. Zeer herkenbaar … Ziek zijn als onderwijzer betekent hier geen loon want no work no pay!

20180705_093752

In de Rosas High School mobiliseren ze voor een actie voor de broodnodige loonsverhoging. Er schort ook heel wat aan de uitbetaling van een aantal vergoedingen die te laag zijn en een aantal worden met veel te veel vertraging uitbetaald.

20180705_110110(0)2

Een middelbare school zoals Batasan Hills National High School hebben we nog nooit gezien! We maken er om 12u20 de changing of the shifts mee. 7000 leerlingen verlaten de school, netjes in rij tussen een haag van scoutsjongens en -meisjes, terwijl er 7000 nieuwe binnenkomen. Hier zitten de leerlingen in twee delen van een opgesplitste klas soms met 50 samen die quasi bij de leraar op schoot zitten. De lerarenkamers zijn in voormalige toiletten of onder de trap. Dus na een les even op adem komen, daar is geen sprake van.

20180705_115804

Tot slot zijn we te gast in het Huis van Afgevaardigden waar we een uitwisseling hebben met France Castro van ACT Partylist. Zij geven de teachers een stem in het Congres en dienen wetsvoorstellen in om de situatie in het onderwijs te verbeteren.

20180705_160552

 

Nog twee dagen …

Trump komt naar de NAVO-top in Brussel. Helaas kunnen wij er op 7 juli voor #TrumpNotWelcome niet bij zijn. Want dan zijn we al drie dagen op solidariteitsreis in de Filipijnen. Bedankt om ook in onze naam op te stappen #MakePeaceGreatAgain! Wij van onze kant hopen jullie regelmatig te mogen begroeten als lezer van onze reisblog. Tot binnenkort!

Make peace great again

%d bloggers liken dit: