Alle berichten door filipijnen2014

10 december 2018 – Stop the killings!

De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens bestaat 70 jaar op 10 december 2018. Geen reden tot feest, want de mensenrechten worden elke dag met voeten getreden. Kijk naar Colombia, Guatemala en de Filipijnen waar mensen van sociale bewegingen het slachtoffer zijn van bedreigingen, onwettige arrestaties en politieke moorden. Stop The Killings, een platform van vakbonden, ngo’s en sociale bewegingen, roept op voor een symbolische actie op 10 december. “We vragen rechtvaardigheid voor de activisten in het Zuiden. Zij hebben onze steun nodig! Stop the killings! Justice now!”

Gearresteerd

Marklen Maojo Maga

In de Filipijnen zet Marklen Maojo Maga zich in voor de bescherming en de bevordering van de arbeidsrechten als vakbondsman van KMU, een partner van het ACV. Maga’s taak is het organiseren van vakbonden in havens en fabrieken in de omgeving van Valenzuela en Centraal Luzon. Het regime van president Duterte – berucht van zijn war on drugs – viseert mensenrechtenactivisten en leden van progressieve organisaties. Op 22 februari 2018 werd Maga op basis van valse beschuldigen gearresteerd en beschuldigd van moord en onwettig bezit van wapens. Tot op vandaag zit hij nog steeds opgesloten.

Bedreigd

Richard Monterrosa

In Colombia strijdt Richard Monterrosa voor de rechten van de arbeiders op grote bananenplantages. Die arbeiders komen dagelijks in contact met gevaarlijke pesticiden en het loodzware werk eindigt vaak in breuken en open wonden. Als leider van vakbond Sintracol komt hij op voor betere werkomstandigheden. In Colombia staan mensenrechtenactivisten onder grote druk. Op 18 oktober 2017 kon de politie een moordaanslag op hem verijdelen. Sindsdien staat Richard onder de bescherming van de Colombiaanse staat. Desondanks werd er in maart 2018 nogmaals een aanslag op zijn leven gepleegd.

Vermoord

Juana Ramírez Santiago

In Guatemala werkte Juana Ramírez Santiago als vroedvrouw in haar gemeenschap. Ze was een inheemse Ixil Maya vrouw en actief als lid van een vrouwenrechtenorganisatie en CODECA, een organisatie die zich inzet voor de rechten van de plattelandsbevolking. Dit jaar werden al negen leden van CODECA vermoord. Ook Ramírez betaalde haar engagement met haar leven. Ze werd op 21 september 2018 neergeschoten.

Justice now!

Logo STK

Maga, Juana en Richard hebben veel gemeen. Ze zijn er zich van bewust dat hun leven in gevaar is maar gaan consequent door met hun werk en roeping: kwetsbare mensen verdedigen tegen onrecht. Zoveel moed vraagt diep respect. Ook voor hun familie die sterk naast hen blijft staan … Mensen van sociale organisaties hebben bescherming nodig, zodat overal arbeids- en mensenrechten gerespecteerd kunnen worden. Protesteer mee tegen de brutale moorden en het onrecht!

Afspraak op maandag 10 december 2018 om 18 uur aan het station Brussel Centraal. Meer info op http://www.stopthekillings.be.

Advertenties

Dank voor je steun en solidariteit

selfie raymond bis

Een week geleden waren we volop in de weer voor het 22ste Filipijnen Solidariteitsfeest in Kessel-Lo. Strijdbaarheid, solidariteit, vriendschap en gezelligheid zijn/blijven de vaste ingrediënten.

Een grote dankjewel aan de 140 aanwezigen en een ferme merci aan de vrijwilligers! (Her)beleef het feest via dit filmpjeTot volgend jaar! Mabuhay!

 

 

Een nieuw begin …

Aan alles komt een einde, een zegswijze om ons te herinneren aan de tijdelijkheid van alles. Maar niets is minder waar.

Er is niets tijdelijks aan het bestrijden van onrecht, noch veel minder aan het opkomen voor de medemens en noch het allerminst voor de constructie van een samenleving voor eenieder, tegen het neoliberaal en Kapitalistisch systeem.

En toch blijven de woorden zoek. Woorden die voldoende dekking geven aan wat alle mensen hier doen, aan de binding en verbinding die ze bij elkaar voelen en aan de uniteit die ze creëren door samen als mens en organisatie te vechten voor hun gemeenschap, hun rechten en hun idealen.

Het einde van onze solidariteitsreis komt dichterbij .. en hiermee het besef dat wat we hier even hebben mogen meemaken ons altijd zal bijblijven en inspireren.

De moeder van verzet.

Bij de vrouwenbeweging Gabriela hebben we de ene supervrouw na de andere mogen ontmoeten. Elk verhaal oversteeg het ander. De visie om het verschil te maken is unaniem en sterk. De passie en de overgave niet te omvatten noch te bevatten. Van jong tot oud zetten ze in op empoweren, vorming en bewustwording.

Empoweren van vrouwen om zelf het verschil te maken in hun leven en in dat van de omgeving. Vorming om ze de juiste maatschappelijk, historische en economische duiding te geven en bewustwording van de systemen die de ongelijkheid bestendigen en standhouden en het belang van verenigde krachten.

De campagnes volgen elkaar op, zo ook de vrouwen die rechtstaan en samen actie voeren. In universiteiten, bedrijven, ziekenhuizen, scholen, op straat ,… tot zelfs in de eigen huiskamer.

Gabriela

 

Recht op verzet , recht op recht.

Bij mensenrechtenorganisatie Karapatan krijgen we de prijs van verzet gepresenteerd. Gevangenschap, aantijgingen, verdwijningen, geweld op activisten tot zelfs moorden. De oppositie tegen het imperialisme wilt men in de kiem smoren, althans daar doelt de regering op. De wijze waarop de organisatie alle schendingen probeert te documenteren, te inventariseren en juridische bijstand organiseert is heldhaftig.

Wat die arme kapitalisten niet goed beseffen is dat geld niet de gemeenschap maakt maar wel de kracht van het volk om een menswaardig leven. De moed om door te zetten voor hun kinderen en de generaties die volgen, en de angst die verdwijnt naarmate ze samen kleine en grote successen boeken.

En ik verstijf van bewondering. Ik sta letterlijk met mijn mond vol tanden. Waar halen ze die kracht en moed? Ze zijn zo groots in het doen en zijn…. Je zou voor minder sprakeloos worden..

kara

 

De stilte geeft vorm aan mijn denken en voelen! Aan hoe ik hier heb geleerd, geluisterd en geworden. Ik ben gekomen met een leeg blad en keer terug met vele verhalen , ideeën en suggesties. Rijker dan ooit tevoren, meer dan ooit enthousiast en gedetermineerd om strijd te voeren voor een betere wereld..

Want Strijd is geen lelijk woord, het is een synoniem voor liefde voor elkaar en voor de natuur. Voor rechtvaardigheid en solidariteit. Voor ons hier en zij daar en wij overal. Strijd is de kracht van verenigde idealen in de creatie van iets mooi.

Ik keer terug maar keer weder.

Solidarity forever

Sama sama all the way

 

Workers

 

 

 

Straffe vrouwen

Terwijl de wirwar van kleine bakstenen huisjes langs de drukke straten opduiken, recht mijn buurvrouw, onze begeleidster Mitch, haar rug. We delen al enkele uren de eerste bank in het busje. Onze knieën opgetrokken, verlangend naar ‘thuis’… Manilla. Op haar gsm-scherm toont Mitch trots foto’s van haar kinderen en tweede man. Ze deelt ook haar verhaal van haar laatste werkmaanden.

Zoekend naar extra loon, aanvullend op de onkostenvergoeding die ze ontvangt bij de vakbond, vertrok Mitch. Ze kookte, waste, plaste en zorgde voor de drie kinderen van een gezin in Dubai. Drie maanden sliep ze slechts vier uren per nacht. Elke week informeerde ze naar haar loon. Het gezin behandelde haar respectvol, maar betaalde haar loon rechtstreeks uit aan het uitzendkantoor. Het uitzendkantoor hield haar loon in als terugbetaling voor de eerder geregelde papieren en de vlucht. Er was geen deel voor haar of om te verzenden naar haar familie. Duidelijkheid over het contract ontbrak. Met de hulp van Migrante, die Filipino’s ondersteunt in het buitenland, geraakte ze weer thuis: terug naar af.

Nu combineert Mitch haar engagement in de vakbond met huishoudelijke taken bij andere families in afwachting van een nieuwe job.

Ze deelt ook een verhaal met me over het geheim van de schoonheid van de Filipijnse dames. Hoe blijf je jong en mooi? Smeer je in met calamansi – een soort limoen – en neem twee uren later een bad. Zo krijg je geen rimpels, blijft je huid elastisch en wordt het misschien ook bleker. Mitch is fier op haar Filipijnse bruine huid. Bleker hoeft voor haar dan ook niet. Blijkbaar is deze kleine groene vrucht ook een prima deodorant. Wel even met je armen omhoog zitten zodat je oksels kunnen drogen. Wij houden het op drinken van calamansisap aangelengd met wat water en te veel suiker na een lange dag in Metro Manilla.

Tijdens onze reis ontmoeten we vele sterke vrouwen, jong en oud, altijd even gedreven. Allemaal trachten ze het verschil te maken voor hun gezin, voor wie werkt en/of de gemeenschap. Zo is er Lovely, die als PR-verantwoordelijke bij Alliance of Health Workers (AHW) tijdens de actie vastberaden op de autoruiten van de ‘press’ tikt om de uitleg van hun actie te bezorgen, foto’s neemt en het goede verloop  van de actie bewaakt. Of Emmy, die als ‘organisor’ in een vrije handelszone werkers en hun families organiseert en motiveert om vakbonden op te richten met ‘contractuals’ én ‘regulars’. Een traag en geduldig proces van ‘empowerment’ in de gemeenschap: vertrouwen winnen, gesprekken voeren en onderwijzen. Op het stakingspiket bij NutriAsia ontmoeten we de studente Roxane die de stakers een hart onder de riem komt steken. Onze opgewekte gids Sol vertelt dan weer over de vrouwen van de grootste shopping mall ShoeMart in Manilla. Ze voerden samen actie voor een beter loon dan het minimum van PHP 512 (ongeveer 8 euro) dagloon, maar verloren de strijd en hun werk. De eigenaar neemt nu vooral vrouwen aan die lid zijn van de kerkgemeenschap Iglesia ni Cristo (INC – the one true church) waar gehoorzaamheid tot de doctrine behoort.

Maar … er is ook het verhaal van Chelsea: de receptioniste in ons hotel. Een jonge onzekere vrouw die haar bruine huid bleekt om te voldoen aan het schoonheidsideaal opgedrongen door de reclame op tv en de reuzegrote billboards in de straten van Manilla. Ze werkt in shiften, zoekt naar bevestiging over haar schoonheid en droomt van de ware liefde.

Ook in de groep word ik omgeven door geëngageerde militante vrouwen die sterk geloven in internationale solidariteit en nieuwsgierig informeren naar hoe de Filipijnse vrouwen zich trachten te organiseren en de gemeenschap betrekken bij hun strijd. Ik voel me geïnspireerd door al die straffe vrouwen die de toekomst rooskleurig zien en telkens op zoek gaan naar oplossingen en vechten voor de rechten van anderen. Het is een privilege om met dit gezelschap – ook met de twee vakbondsmannen die erbij zijn met een hart voor jongeren, – deze inleefreis te mogen beleven!

 

 

Verzet is de beste saus

IMG_0243

Een korte straat, overspannen met kleurrijke doeken en zeilen, prikkeldraad aan de zijkant, een lange tafel, zelfgeknutselde banken en een praktische veldkeuken, dat is al zes weken de leefwereld van de stakende arbeiders van NutriAsia. Aan de overzijde ligt het voedingsbedrijf (producent van sauzen voor fastfoodketens) met voor de gate een stevige, permanente aanwezigheid van politie en security. We worden enthousiast begroet door een 40-tal stakers, mannen en vrouwen én kinderen, die op dat moment het piket bevolken. Hun collega’s zijn uitezwermd naar markten en pleinen om mensen te overtuigen de producten van NutriAsia te boycotten. Ze nodigen ons uit voor de lunch: rijst met okra, aubergine en vis, geserveerd op bananenbladeren en met de vingers als bestek. Gezellig! Eén voor één stellen ze zich voor. Niemand is ouder dan 40 jaar, niemand heeft een vast contract. Sommigen werken al meer dan tien jaar voor het bedrijf.

IMG_0257

Op 2 juni om 5 uur ’s morgens gingen ze in staking. Redenen te over. Op 1300 werknemers hebben amper een honderdtal een vast contract. De lonen zijn laag en premies worden vaak niet of te laat uitbetaald. De vakbond die ze volgens de voorziene procedure hadden opgericht werd door het management geweerd. Vijf vakbondsleiders werden op staande voet ontslagen. De arbeiders starten met een ‘handclap protest’ van enkele minuten tijdens de productie. Het antwoord van de directie: nog 75 ontslagen! De maat was vol voor de prille vakbond. De meerderheid van de werknemers steunden de beslissing om het werk neer te leggen. Na een week werd het piket brutaal uiteengedreven door de politie: vijf gewonden en 23 arrestaties. De volgende dag stonden ze er terug, nog beter georganiseerd, en gesteund door buurtbewoners, andere vakbondsleden en studenten. De overtuiging en de strijdbaarheid zijn niet gebroken, integendeel.

IMG_0284.JPG

“Ze arresteerden ons zonder enige reden”

IMG_0275

Zijn naam is Emerson (rechts op de foto). Hij is 34 jaar, getrouwd en papa van een zoontje van tien maanden en een dochter van zes. Emerson staat mee piket aan de poort van voedingsbedrijf NutriAsia. Hij werkt er drie jaar en negen maand als administratief medewerker. Toen iedereen zich voorstelde aan ons, had Emerson vermeld dat hij één van de 23 opgepakte werknemers was toen hun piket werd uiteengedreven op 14 juni. Of ik hem daar een paar vragen mag over stellen? “Jawel. Maar niet zonder mijn kameraad Lhoyd (24). Wij werden samen opgepakt,” zegt hij. Je ziet goed dat ze een band hebben … Maar geen die gesmeed werd in vrolijke omstandigheden.

Ze waren met zo’n 300 werknemers van NutriAsia en supporters actie aan het voeren aan de hoofdingang van het bedrijf. De politie- en bewakingsagenten waren met nog 100 meer. “We stonden vooral te kijken. De politie maande ons aan om te blijven staan waar we stonden voor onze eigen veiligheid. Maar toen moeiden de securitymensen van het bedrijf zich ermee. Ze wezen naar ons als ‘die van de vakbond’. Voor we het wisten werden we gehandboeid met kabeltouw. We vroegen waarom, maar kregen geen antwoord. We konden niets doen. Die mannen waren ‘big’! We zagen ook hoe een paar van onze collega’s gewond waren en werden verzorgd. Ze brachten ons en 15 anderen weg naar het Meycanuayan police station.” Naast 14 werknemers werden twee mensen van Kadamay, de organisatie die opkomt voor de stadsarmen en één student (minderjarig!) opgepakt. “Ze arresteerden ons zonder enige reden,” zegt Emerson verbeten. Ze hadden het daar zeer zwaar, vertelt hij. “We zaten in een ruimte voor 60 met zeker meer dan 200 tegen mekaar geprest. Tussen criminelen en drugsverslaafden. Familie die op bezoek kwam, mocht niet binnen.” Het wordt even stil. “We hadden schrik. Sommigen weenden. Die dagen spelen nog altijd in mijn hoofd. Als ik een sirene hoor dan word ik angstig.”

De collega’s van het piket brachten eten naar de gevangenis die tegen betaling naar binnen werd gebracht. Zes dagen later, na overleg tussen het management van NutriAsia, de vakbond en de lokale overheid werden de 17 vrijgelaten.

“De politie beschuldigt ons, maar waarom en van wat? We kwamen simpelweg op voor onze rechten als werknemers. Wij deden niets verkeerd! Ik wil vechten voor mijn rechten. Voor een deftig loon voor mijn gezin.” Doe veel groeten aan je vrouw, zeg ik nog. “Weet je dat zij degene is die mij aangezet heeft om bij de vakbond te gaan?” En dan komt na de wateroogjes die brede glimlach. Achter elke vakbondsman …

#UnionismIsNotTerrorism.

Over Ubbu Bo en de 30-urenweek

De groene geur van planten na de regen, longblaasjes die zich met zuurstof vullen en niet met stinkende uitlaatgassen en fijn stof en bovenal de stilte die zich vanuit de nevelslierten over de rijstterrassen neervlijt, dat is onze eerste indruk van de Cordillera.

Een warm welkom door de vrienden van de Cordillera People’ s Alliance doet ons snel de lange rit van dertien uren in een busje met Filipijnse beenruimte en korte rugleuningen vergeten. Ze hebben lekker gekookt. Wij zijn nieuwsgierig om hun verhalen te horen, maar snakken ook wel naar ons bed.

IMG_0015

Mering, een warme vrouw met droge humor, werd actief in de beweging voor de rechten van de inheemse volkeren tijdens het hevige verzet van de bevolking tegen de geplande bouw van de grote Chikostuwdam in de jaren ‘80. De dam zou verschillende dorpen voorgoed onder water zetten en de irrigatie droog leggen. Ze nam ontslag op haar werk om haar helemaal te wijden aan de strijd voor de grond van de voorouders. Ze is ondertussen 61 jaar en nog altijd even gedreven. Ze legt uit hoe belangrijk de grond is en de bescherming van de natuur voor haar volk, de Igorots.

Tanglau getuigt met enige heimwee over de Dap Hays van weleer. In de dorpen in de Mountain Area was deze raad van ouderen de plek om beslissingen te nemen, te berechten en opleiding te geven. Door de kleine behuizing en de grote gezinnen waren er ook slaapplaatsen voor jongens en meisjes.

IMG_0055

De Ubbu Bo, hun manier van samenwerken, ademt doorheen hun dagelijkse leven. “Je bent deel van het geheel dat eenieder beschermt”.

Het bouwen van huizen, vuur blussen, bosbeheer, de velden bewerken, kinderen onderwijzen en opvoeden gebeurde gezamenlijk. Bij de geboorte van een kindje, zorgde de vader voor de vrouw en nam de gemeenschap gedurende een jaar het werk over van het gezin. Ook bij overlijden kreeg het gezin zo één jaar de tijd om te rouwen. Spontaan moest ik denken aan onze strijd voor de 30-urenweek en herverdeling van de arbeidstijd. Indien de werklast breder gedragen wordt en de samenleving ook niet betaalde arbeid, maatschappelijke en sociale taken waardeert en financieel ondersteunt, is dit mogelijk. Ubbu Bo wordt onze slogan en inspiratie die we mee naar huis nemen!

In de Dap Hays coördineerde men ook het zaaien , de oogst en de irrigatie van de rijstvelden gebaseerd op de kennis van de vrouwen. Water is gemeenschapsgoed en irrigatie cruciaal in de rijstteelt waardoor zich spontaan een debat ontspint over het huidige toerisme in Sagada. Het debat reikt verder dan het zo noodzakelijke water voor de rijstteelt. Is de spirit van Ubbu Bo nog actueel gezien het groeiende individualisme, grond- en bosbeheer in handen van de regering, bedreiging van de rijke culturele waarden, de TV die het samenleven uitdaagt, de moderne wereld die via het ontwrichtend toerisme de huiskamer binnendringt? Jeroen slaat een brug  met zijn getuigenis  over de actievoerders in Doel en de polderstreek tegen de expansie van de Antwerpse haven. Mensen die zich verenigen, organiseren en ageren. Zich niet gewonnen geven en terugslaan, het werkt!

IMG_0240

Onze gids Brenda voegt toe: “Voor alle duidelijkheid: wij Igorots vechten niet tegen vooruitgang, we klampen ons niet kost wat kost wat vast aan tradities. Het enige wat we vragen is medezeggenschap bij de vernieuwing, échte betrokkenheid bij wat gebeurt in en met óns land”.

“Organising is the answer and raising children is part of organising”, stelt Mering op de vraag naar de toekomst van haar eigen kinderen. Mering sluit samen met ons allen de dag af met mooie samenzang , het ontroerende Igorotlied en een warme omhelzing. Bezorgd om hun toekomst: wat een mooie, wijze , krachtige mensen…

De slaap komt laat, de hanen kraaien veel te vroeg. De spirit van Ubbu Bo en Dap Hays zullen onze gezamenlijke toekomst vorm geven. Roezig van de slaap, maar glashelder beseffen dat deze uitwisseling ons zo dicht bij mekaar brengt …

IMG_0076