Verzet is de beste saus

IMG_0243

Een korte straat, overspannen met kleurrijke doeken en zeilen, prikkeldraad aan de zijkant, een lange tafel, zelfgeknutselde banken en een praktische veldkeuken, dat is al zes weken de leefwereld van de stakende arbeiders van NutriAsia. Aan de overzijde ligt het voedingsbedrijf (producent van sauzen voor fastfoodketens) met voor de gate een stevige, permanente aanwezigheid van politie en security. We worden enthousiast begroet door een 40-tal stakers, mannen en vrouwen én kinderen, die op dat moment het piket bevolken. Hun collega’s zijn uitezwermd naar markten en pleinen om mensen te overtuigen de producten van NutriAsia te boycotten. Ze nodigen ons uit voor de lunch: rijst met okra, aubergine en vis, geserveerd op bananenbladeren en met de vingers als bestek. Gezellig! Eén voor één stellen ze zich voor. Niemand is ouder dan 40 jaar, niemand heeft een vast contract. Sommigen werken al meer dan tien jaar voor het bedrijf.

IMG_0257

Op 2 juni om 5 uur ’s morgens gingen ze in staking. Redenen te over. Op 1300 werknemers hebben amper een honderdtal een vast contract. De lonen zijn laag en premies worden vaak niet of te laat uitbetaald. De vakbond die ze volgens de voorziene procedure hadden opgericht werd door het management geweerd. Vijf vakbondsleiders werden op staande voet ontslagen. De arbeiders starten met een ‘handclap protest’ van enkele minuten tijdens de productie. Het antwoord van de directie: nog 75 ontslagen! De maat was vol voor de prille vakbond. De meerderheid van de werknemers steunden de beslissing om het werk neer te leggen. Na een week werd het piket brutaal uiteengedreven door de politie: vijf gewonden en 23 arrestaties. De volgende dag stonden ze er terug, nog beter georganiseerd, en gesteund door buurtbewoners, andere vakbondsleden en studenten. De overtuiging en de strijdbaarheid zijn niet gebroken, integendeel.

IMG_0284.JPG

“Ze arresteerden ons zonder enige reden”

IMG_0275

Zijn naam is Emerson (rechts op de foto). Hij is 34 jaar, getrouwd en papa van een zoontje van tien maanden en een dochter van zes. Emerson staat mee piket aan de poort van voedingsbedrijf NutriAsia. Hij werkt er drie jaar en negen maand als administratief medewerker. Toen iedereen zich voorstelde aan ons, had Emerson vermeld dat hij één van de 23 opgepakte werknemers was toen hun piket werd uiteengedreven op 14 juni. Of ik hem daar een paar vragen mag over stellen? “Jawel. Maar niet zonder mijn kameraad Lhoyd (24). Wij werden samen opgepakt,” zegt hij. Je ziet goed dat ze een band hebben … Maar geen die gesmeed werd in vrolijke omstandigheden.

Ze waren met zo’n 300 werknemers van NutriAsia en supporters actie aan het voeren aan de hoofdingang van het bedrijf. De politie- en bewakingsagenten waren met nog 100 meer. “We stonden vooral te kijken. De politie maande ons aan om te blijven staan waar we stonden voor onze eigen veiligheid. Maar toen moeiden de securitymensen van het bedrijf zich ermee. Ze wezen naar ons als ‘die van de vakbond’. Voor we het wisten werden we gehandboeid met kabeltouw. We vroegen waarom, maar kregen geen antwoord. We konden niets doen. Die mannen waren ‘big’! We zagen ook hoe een paar van onze collega’s gewond waren en werden verzorgd. Ze brachten ons en 15 anderen weg naar het Meycanuayan police station.” Naast 14 werknemers werden twee mensen van Kadamay, de organisatie die opkomt voor de stadsarmen en één student (minderjarig!) opgepakt. “Ze arresteerden ons zonder enige reden,” zegt Emerson verbeten. Ze hadden het daar zeer zwaar, vertelt hij. “We zaten in een ruimte voor 60 met zeker meer dan 200 tegen mekaar geprest. Tussen criminelen en drugsverslaafden. Familie die op bezoek kwam, mocht niet binnen.” Het wordt even stil. “We hadden schrik. Sommigen weenden. Die dagen spelen nog altijd in mijn hoofd. Als ik een sirene hoor dan word ik angstig.”

De collega’s van het piket brachten eten naar de gevangenis die tegen betaling naar binnen werd gebracht. Zes dagen later, na overleg tussen het management van NutriAsia, de vakbond en de lokale overheid werden de 17 vrijgelaten.

“De politie beschuldigt ons, maar waarom en van wat? We kwamen simpelweg op voor onze rechten als werknemers. Wij deden niets verkeerd! Ik wil vechten voor mijn rechten. Voor een deftig loon voor mijn gezin.” Doe veel groeten aan je vrouw, zeg ik nog. “Weet je dat zij degene is die mij aangezet heeft om bij de vakbond te gaan?” En dan komt na de wateroogjes die brede glimlach. Achter elke vakbondsman …

#UnionismIsNotTerrorism.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s