Een nieuw begin …

Aan alles komt een einde, een zegswijze om ons te herinneren aan de tijdelijkheid van alles. Maar niets is minder waar.

Er is niets tijdelijks aan het bestrijden van onrecht, noch veel minder aan het opkomen voor de medemens en noch het allerminst voor de constructie van een samenleving voor eenieder, tegen het neoliberaal en Kapitalistisch systeem.

En toch blijven de woorden zoek. Woorden die voldoende dekking geven aan wat alle mensen hier doen, aan de binding en verbinding die ze bij elkaar voelen en aan de uniteit die ze creëren door samen als mens en organisatie te vechten voor hun gemeenschap, hun rechten en hun idealen.

Het einde van onze solidariteitsreis komt dichterbij .. en hiermee het besef dat wat we hier even hebben mogen meemaken ons altijd zal bijblijven en inspireren.

De moeder van verzet.

Bij de vrouwenbeweging Gabriela hebben we de ene supervrouw na de andere mogen ontmoeten. Elk verhaal oversteeg het ander. De visie om het verschil te maken is unaniem en sterk. De passie en de overgave niet te omvatten noch te bevatten. Van jong tot oud zetten ze in op empoweren, vorming en bewustwording.

Empoweren van vrouwen om zelf het verschil te maken in hun leven en in dat van de omgeving. Vorming om ze de juiste maatschappelijk, historische en economische duiding te geven en bewustwording van de systemen die de ongelijkheid bestendigen en standhouden en het belang van verenigde krachten.

De campagnes volgen elkaar op, zo ook de vrouwen die rechtstaan en samen actie voeren. In universiteiten, bedrijven, ziekenhuizen, scholen, op straat ,… tot zelfs in de eigen huiskamer.

Gabriela

 

Recht op verzet , recht op recht.

Bij mensenrechtenorganisatie Karapatan krijgen we de prijs van verzet gepresenteerd. Gevangenschap, aantijgingen, verdwijningen, geweld op activisten tot zelfs moorden. De oppositie tegen het imperialisme wilt men in de kiem smoren, althans daar doelt de regering op. De wijze waarop de organisatie alle schendingen probeert te documenteren, te inventariseren en juridische bijstand organiseert is heldhaftig.

Wat die arme kapitalisten niet goed beseffen is dat geld niet de gemeenschap maakt maar wel de kracht van het volk om een menswaardig leven. De moed om door te zetten voor hun kinderen en de generaties die volgen, en de angst die verdwijnt naarmate ze samen kleine en grote successen boeken.

En ik verstijf van bewondering. Ik sta letterlijk met mijn mond vol tanden. Waar halen ze die kracht en moed? Ze zijn zo groots in het doen en zijn…. Je zou voor minder sprakeloos worden..

kara

 

De stilte geeft vorm aan mijn denken en voelen! Aan hoe ik hier heb geleerd, geluisterd en geworden. Ik ben gekomen met een leeg blad en keer terug met vele verhalen , ideeën en suggesties. Rijker dan ooit tevoren, meer dan ooit enthousiast en gedetermineerd om strijd te voeren voor een betere wereld..

Want Strijd is geen lelijk woord, het is een synoniem voor liefde voor elkaar en voor de natuur. Voor rechtvaardigheid en solidariteit. Voor ons hier en zij daar en wij overal. Strijd is de kracht van verenigde idealen in de creatie van iets mooi.

Ik keer terug maar keer weder.

Solidarity forever

Sama sama all the way

 

Workers

 

 

 

Advertenties

Straffe vrouwen

Terwijl de wirwar van kleine bakstenen huisjes langs de drukke straten opduiken, recht mijn buurvrouw, onze begeleidster Mitch, haar rug. We delen al enkele uren de eerste bank in het busje. Onze knieën opgetrokken, verlangend naar ‘thuis’… Manilla. Op haar gsm-scherm toont Mitch trots foto’s van haar kinderen en tweede man. Ze deelt ook haar verhaal van haar laatste werkmaanden.

Zoekend naar extra loon, aanvullend op de onkostenvergoeding die ze ontvangt bij de vakbond, vertrok Mitch. Ze kookte, waste, plaste en zorgde voor de drie kinderen van een gezin in Dubai. Drie maanden sliep ze slechts vier uren per nacht. Elke week informeerde ze naar haar loon. Het gezin behandelde haar respectvol, maar betaalde haar loon rechtstreeks uit aan het uitzendkantoor. Het uitzendkantoor hield haar loon in als terugbetaling voor de eerder geregelde papieren en de vlucht. Er was geen deel voor haar of om te verzenden naar haar familie. Duidelijkheid over het contract ontbrak. Met de hulp van Migrante, die Filipino’s ondersteunt in het buitenland, geraakte ze weer thuis: terug naar af.

Nu combineert Mitch haar engagement in de vakbond met huishoudelijke taken bij andere families in afwachting van een nieuwe job.

Ze deelt ook een verhaal met me over het geheim van de schoonheid van de Filipijnse dames. Hoe blijf je jong en mooi? Smeer je in met calamansi – een soort limoen – en neem twee uren later een bad. Zo krijg je geen rimpels, blijft je huid elastisch en wordt het misschien ook bleker. Mitch is fier op haar Filipijnse bruine huid. Bleker hoeft voor haar dan ook niet. Blijkbaar is deze kleine groene vrucht ook een prima deodorant. Wel even met je armen omhoog zitten zodat je oksels kunnen drogen. Wij houden het op drinken van calamansisap aangelengd met wat water en te veel suiker na een lange dag in Metro Manilla.

Tijdens onze reis ontmoeten we vele sterke vrouwen, jong en oud, altijd even gedreven. Allemaal trachten ze het verschil te maken voor hun gezin, voor wie werkt en/of de gemeenschap. Zo is er Lovely, die als PR-verantwoordelijke bij Alliance of Health Workers (AHW) tijdens de actie vastberaden op de autoruiten van de ‘press’ tikt om de uitleg van hun actie te bezorgen, foto’s neemt en het goede verloop  van de actie bewaakt. Of Emmy, die als ‘organisor’ in een vrije handelszone werkers en hun families organiseert en motiveert om vakbonden op te richten met ‘contractuals’ én ‘regulars’. Een traag en geduldig proces van ‘empowerment’ in de gemeenschap: vertrouwen winnen, gesprekken voeren en onderwijzen. Op het stakingspiket bij NutriAsia ontmoeten we de studente Roxane die de stakers een hart onder de riem komt steken. Onze opgewekte gids Sol vertelt dan weer over de vrouwen van de grootste shopping mall ShoeMart in Manilla. Ze voerden samen actie voor een beter loon dan het minimum van PHP 512 (ongeveer 8 euro) dagloon, maar verloren de strijd en hun werk. De eigenaar neemt nu vooral vrouwen aan die lid zijn van de kerkgemeenschap Iglesia ni Cristo (INC – the one true church) waar gehoorzaamheid tot de doctrine behoort.

Maar … er is ook het verhaal van Chelsea: de receptioniste in ons hotel. Een jonge onzekere vrouw die haar bruine huid bleekt om te voldoen aan het schoonheidsideaal opgedrongen door de reclame op tv en de reuzegrote billboards in de straten van Manilla. Ze werkt in shiften, zoekt naar bevestiging over haar schoonheid en droomt van de ware liefde.

Ook in de groep word ik omgeven door geëngageerde militante vrouwen die sterk geloven in internationale solidariteit en nieuwsgierig informeren naar hoe de Filipijnse vrouwen zich trachten te organiseren en de gemeenschap betrekken bij hun strijd. Ik voel me geïnspireerd door al die straffe vrouwen die de toekomst rooskleurig zien en telkens op zoek gaan naar oplossingen en vechten voor de rechten van anderen. Het is een privilege om met dit gezelschap – ook met de twee vakbondsmannen die erbij zijn met een hart voor jongeren, – deze inleefreis te mogen beleven!

 

 

Verzet is de beste saus

IMG_0243

Een korte straat, overspannen met kleurrijke doeken en zeilen, prikkeldraad aan de zijkant, een lange tafel, zelfgeknutselde banken en een praktische veldkeuken, dat is al zes weken de leefwereld van de stakende arbeiders van NutriAsia. Aan de overzijde ligt het voedingsbedrijf (producent van sauzen voor fastfoodketens) met voor de gate een stevige, permanente aanwezigheid van politie en security. We worden enthousiast begroet door een 40-tal stakers, mannen en vrouwen én kinderen, die op dat moment het piket bevolken. Hun collega’s zijn uitezwermd naar markten en pleinen om mensen te overtuigen de producten van NutriAsia te boycotten. Ze nodigen ons uit voor de lunch: rijst met okra, aubergine en vis, geserveerd op bananenbladeren en met de vingers als bestek. Gezellig! Eén voor één stellen ze zich voor. Niemand is ouder dan 40 jaar, niemand heeft een vast contract. Sommigen werken al meer dan tien jaar voor het bedrijf.

IMG_0257

Op 2 juni om 5 uur ’s morgens gingen ze in staking. Redenen te over. Op 1300 werknemers hebben amper een honderdtal een vast contract. De lonen zijn laag en premies worden vaak niet of te laat uitbetaald. De vakbond die ze volgens de voorziene procedure hadden opgericht werd door het management geweerd. Vijf vakbondsleiders werden op staande voet ontslagen. De arbeiders starten met een ‘handclap protest’ van enkele minuten tijdens de productie. Het antwoord van de directie: nog 75 ontslagen! De maat was vol voor de prille vakbond. De meerderheid van de werknemers steunden de beslissing om het werk neer te leggen. Na een week werd het piket brutaal uiteengedreven door de politie: vijf gewonden en 23 arrestaties. De volgende dag stonden ze er terug, nog beter georganiseerd, en gesteund door buurtbewoners, andere vakbondsleden en studenten. De overtuiging en de strijdbaarheid zijn niet gebroken, integendeel.

IMG_0284.JPG

“Ze arresteerden ons zonder enige reden”

IMG_0275

Zijn naam is Emerson (rechts op de foto). Hij is 34 jaar, getrouwd en papa van een zoontje van tien maanden en een dochter van zes. Emerson staat mee piket aan de poort van voedingsbedrijf NutriAsia. Hij werkt er drie jaar en negen maand als administratief medewerker. Toen iedereen zich voorstelde aan ons, had Emerson vermeld dat hij één van de 23 opgepakte werknemers was toen hun piket werd uiteengedreven op 14 juni. Of ik hem daar een paar vragen mag over stellen? “Jawel. Maar niet zonder mijn kameraad Lhoyd (24). Wij werden samen opgepakt,” zegt hij. Je ziet goed dat ze een band hebben … Maar geen die gesmeed werd in vrolijke omstandigheden.

Ze waren met zo’n 300 werknemers van NutriAsia en supporters actie aan het voeren aan de hoofdingang van het bedrijf. De politie- en bewakingsagenten waren met nog 100 meer. “We stonden vooral te kijken. De politie maande ons aan om te blijven staan waar we stonden voor onze eigen veiligheid. Maar toen moeiden de securitymensen van het bedrijf zich ermee. Ze wezen naar ons als ‘die van de vakbond’. Voor we het wisten werden we gehandboeid met kabeltouw. We vroegen waarom, maar kregen geen antwoord. We konden niets doen. Die mannen waren ‘big’! We zagen ook hoe een paar van onze collega’s gewond waren en werden verzorgd. Ze brachten ons en 15 anderen weg naar het Meycanuayan police station.” Naast 14 werknemers werden twee mensen van Kadamay, de organisatie die opkomt voor de stadsarmen en één student (minderjarig!) opgepakt. “Ze arresteerden ons zonder enige reden,” zegt Emerson verbeten. Ze hadden het daar zeer zwaar, vertelt hij. “We zaten in een ruimte voor 60 met zeker meer dan 200 tegen mekaar geprest. Tussen criminelen en drugsverslaafden. Familie die op bezoek kwam, mocht niet binnen.” Het wordt even stil. “We hadden schrik. Sommigen weenden. Die dagen spelen nog altijd in mijn hoofd. Als ik een sirene hoor dan word ik angstig.”

De collega’s van het piket brachten eten naar de gevangenis die tegen betaling naar binnen werd gebracht. Zes dagen later, na overleg tussen het management van NutriAsia, de vakbond en de lokale overheid werden de 17 vrijgelaten.

“De politie beschuldigt ons, maar waarom en van wat? We kwamen simpelweg op voor onze rechten als werknemers. Wij deden niets verkeerd! Ik wil vechten voor mijn rechten. Voor een deftig loon voor mijn gezin.” Doe veel groeten aan je vrouw, zeg ik nog. “Weet je dat zij degene is die mij aangezet heeft om bij de vakbond te gaan?” En dan komt na de wateroogjes die brede glimlach. Achter elke vakbondsman …

#UnionismIsNotTerrorism.

Over Ubbu Bo en de 30-urenweek

De groene geur van planten na de regen, longblaasjes die zich met zuurstof vullen en niet met stinkende uitlaatgassen en fijn stof en bovenal de stilte die zich vanuit de nevelslierten over de rijstterrassen neervlijt, dat is onze eerste indruk van de Cordillera.

Een warm welkom door de vrienden van de Cordillera People’ s Alliance doet ons snel de lange rit van dertien uren in een busje met Filipijnse beenruimte en korte rugleuningen vergeten. Ze hebben lekker gekookt. Wij zijn nieuwsgierig om hun verhalen te horen, maar snakken ook wel naar ons bed.

IMG_0015

Mering, een warme vrouw met droge humor, werd actief in de beweging voor de rechten van de inheemse volkeren tijdens het hevige verzet van de bevolking tegen de geplande bouw van de grote Chikostuwdam in de jaren ‘80. De dam zou verschillende dorpen voorgoed onder water zetten en de irrigatie droog leggen. Ze nam ontslag op haar werk om haar helemaal te wijden aan de strijd voor de grond van de voorouders. Ze is ondertussen 61 jaar en nog altijd even gedreven. Ze legt uit hoe belangrijk de grond is en de bescherming van de natuur voor haar volk, de Igorots.

Tanglau getuigt met enige heimwee over de Dap Hays van weleer. In de dorpen in de Mountain Area was deze raad van ouderen de plek om beslissingen te nemen, te berechten en opleiding te geven. Door de kleine behuizing en de grote gezinnen waren er ook slaapplaatsen voor jongens en meisjes.

IMG_0055

De Ubbu Bo, hun manier van samenwerken, ademt doorheen hun dagelijkse leven. “Je bent deel van het geheel dat eenieder beschermt”.

Het bouwen van huizen, vuur blussen, bosbeheer, de velden bewerken, kinderen onderwijzen en opvoeden gebeurde gezamenlijk. Bij de geboorte van een kindje, zorgde de vader voor de vrouw en nam de gemeenschap gedurende een jaar het werk over van het gezin. Ook bij overlijden kreeg het gezin zo één jaar de tijd om te rouwen. Spontaan moest ik denken aan onze strijd voor de 30-urenweek en herverdeling van de arbeidstijd. Indien de werklast breder gedragen wordt en de samenleving ook niet betaalde arbeid, maatschappelijke en sociale taken waardeert en financieel ondersteunt, is dit mogelijk. Ubbu Bo wordt onze slogan en inspiratie die we mee naar huis nemen!

In de Dap Hays coördineerde men ook het zaaien , de oogst en de irrigatie van de rijstvelden gebaseerd op de kennis van de vrouwen. Water is gemeenschapsgoed en irrigatie cruciaal in de rijstteelt waardoor zich spontaan een debat ontspint over het huidige toerisme in Sagada. Het debat reikt verder dan het zo noodzakelijke water voor de rijstteelt. Is de spirit van Ubbu Bo nog actueel gezien het groeiende individualisme, grond- en bosbeheer in handen van de regering, bedreiging van de rijke culturele waarden, de TV die het samenleven uitdaagt, de moderne wereld die via het ontwrichtend toerisme de huiskamer binnendringt? Jeroen slaat een brug  met zijn getuigenis  over de actievoerders in Doel en de polderstreek tegen de expansie van de Antwerpse haven. Mensen die zich verenigen, organiseren en ageren. Zich niet gewonnen geven en terugslaan, het werkt!

IMG_0240

Onze gids Brenda voegt toe: “Voor alle duidelijkheid: wij Igorots vechten niet tegen vooruitgang, we klampen ons niet kost wat kost wat vast aan tradities. Het enige wat we vragen is medezeggenschap bij de vernieuwing, échte betrokkenheid bij wat gebeurt in en met óns land”.

“Organising is the answer and raising children is part of organising”, stelt Mering op de vraag naar de toekomst van haar eigen kinderen. Mering sluit samen met ons allen de dag af met mooie samenzang , het ontroerende Igorotlied en een warme omhelzing. Bezorgd om hun toekomst: wat een mooie, wijze , krachtige mensen…

De slaap komt laat, de hanen kraaien veel te vroeg. De spirit van Ubbu Bo en Dap Hays zullen onze gezamenlijke toekomst vorm geven. Roezig van de slaap, maar glashelder beseffen dat deze uitwisseling ons zo dicht bij mekaar brengt …

IMG_0076

 

 

 

Wanneer migratie de uitweg vormt.

IMG_3601

Het was een regenachtige dag vandaag. De voorspellingen van de Tyfoon waren gedeeltelijk waar, de wind had zich van zijn beste kant laten horen en de regen bracht de nodige afkoeling.

In een tricycle trokken we richting onze volgende afspraak. Migrante International is een vrijwilligersorganisatie die zich bezig houdt met het ondersteunen en verdedigen van de belangen van de migration-workers of de OFW’s, beter gekend als de Overseas Filipino workers , in binnen- en buitenland. De werking spreidt zich over alle landen en geen enkele vraag van de migranten of hun familie is teveel.

Er vertrekken dagelijks ongeveer 6500 Filipijnen richting buitenland om een beter inkomen voor de familie te generen. Vaak tewerkgesteld in tijdelijke , zware jobs en in schrijnende omstandigheden . Seksuele en fysieke aanrandingen, inhouding van loon en documenten en het vernederen van de werkers zijn verhalen die bij Migrante dagelijkse kost zijn.

Deze realiteit is des te harder als je weet dat de huidige regering heel weinig investeert in bescherming van de arbeidersmigranten en ze eerder ziet als een essentieel nationaal inkomen (10% van het BBP van de Filippijnen wordt gegeneerd op kosten van de OFW’s!). En dat terwijl ze schaamteloos propaganda voert voor ‘ build build build’, bij ons beter gekend als ‘ Jobs, jobs, jobs’.

De sociale drama’s zijn niet te onderschatten. Zij die vertrekken laten alles en iedereen achter en zij die blijven moeten hun familielid loslaten, niet wetende wanneer hij of zij terugkomt, met alle gevolgen van dien.

De ene slide volgt de andere en vol vuur neemt Cherry ons mee in hun acties en plannen. Het opeisen van rechten voor de migrantenwerkers, het opzetten van lokale groepen ter ondersteuning van de achtergebleven families, juridisch aanvechten van wanpraktijken tot het voeren van campagnes voor de vrijlating van ter dood veroordeelden, zoals onlangs nog Mary Jane Veloso.

Indrukwekkend, sterk, moedig, innemend menselijk en vooral strijdvaardig. Ik word er letterlijk stil van.

20180710_035936

Om de werking van Migrante wat meer te duiden komt Ka Butch, een vrijwilliger van Migrante zijn verhaal vertellen. Hij is sinds ’95 als arbeidsmigrant gaan werken.

Met een onzekere stem begint hij stilaan zijn verhaal. Als jonge man wou hij een beter leven voor zijn gezin en had geen andere keuze dan naar het buitenland te trekken. In Saudi-Arabië pasten ze zijn contract aan en kreeg hij minder dan initieel afgesproken. Maar wat doe je als al ter plaatse bent, zegt hij dan?

In Libië had hij een contract als technieker getekend en kreeg hij de ene verlenging na de andere waardoor hij 3 jaar wegbleef. Zijn contract werd meermaals eenzijdig veranderd waardoor hij allerlei andere jobs moest doen. Van poetsen tot het ophalen van afval. Bij het klagen werd hij een lastige werknemer en verdween hij al gauw in de gevangenis. Na een maand kamp in Napoli werd hij na tussenkomst van Migrante vrijgelaten. En dan begint hij over de heimwee en hoe zijn vrouw en kinderen leden onder zijn afwezigheid. En ik zag de tranen opkomen. Moedig veegt hij ze weg en plots word ik gekatapulteerd naar mijn eigen kindertijd.

Ik herken de tristesse van mijn vader in de ogen van Ka Butch. Verdriet om wat hij heeft achtergelaten, de herinneringen aan zijn land en de heimwee naar wat was. De tranen van gemis van vrienden en familie waarvan hij meer en meer vervreemde en de onmacht hij moest gevoeld hebben tot erkenning en die hij nooit gekregen heeft. Ja PA, ik heb je vaak zien huilen, ook al dacht je dat niemand je zag. Je wilde je sterk houden terwijl je het had willen uitschreeuwen.  Je hebt zoveel opgegeven om het voor ons makkelijker te maken. Je hebt gestreden en uiteindelijk alles verloren. De herinneringen komen op en de emoties nemen toe.

En ik besef al gauw, hoe zwaar dat moest geweest zijn en samen met Ka Butch pink ik een traan weg. Jullie hebben een opoffering gedaan in het belang van jullie dierbaren. Wat een groots gebaar is dat!

En hier zit ik dan, zelf een product van migratie, verstikt door pijn. Pijn die niet te beschrijven valt noch te bevatten is en 1 blik naar Ka Butch deed me het opnieuw voelen. Ik voel de harde woorden van op de speelplaats toen ik 7 was, het gelach van mijn buren als ik henna ophad, het opkijken als ik struikelde over een woord in het Nederlands en de blikken van afgunst als ik mijn zoektocht naar werk startte.

Aan alle vaders en moeders die de kracht en de moed hebben gehad te migreren: hierbij mijn bewondering en voor mijn vader in het bijzonder een woord van dank.

Bedankt voor alle kansen die je ons gegeven hebt. Ik ben wie ik ben dankzij jou!

Shoukran.

 

Wil je wat meer te weten komen over Migrante International? Surf dan eens naar https://migranteinternational.org

Knip

 

Overworked, underpayed, understaffed!

In drie woorden de conclusie van Alliance of Health Workers na een inleiding over de arbeidsomstandigheden van de gezondheidswerkers in de Filipijnse ziekenhuizen. We begrijpen elkaar: personeelstekort, werkdruk, burn-out,…. Hoe gelijklopend zijn onze problemen, uitdagingen of zoals zij het noemen “issues”.

IMG_9852

Op de middag mogen we hen observeren (deelnemen vinden ze te gevaarlijk voor ons; en voor hen dan?) bij hun actie aan het Kidney-Center, het nierziekenhuis, een publiek-private samenwerking, voor 70% gefinancierd door de bijdragen van de patiënten. De actievoerders klagen aan dat er steeds meer ‘contractuals’ met tijdelijke contracten worden ingezet. Moedig om hier met een kleine groep actie te durven voeren, geslaagde actie gezien de pers aanwezig was. Contractuals worden door de directies op dagbasis aangeworven, te vergelijken met ons interimsysteem. Ze worden minder betaald dan de vaste werknemers. De  kwaliteit van de zorg daalt en de patiëntenveiligheid is niet altijd gegarandeerd met deze tijdelijke werknemers. Vaste en voldoende grote equipes zijn een voorwaarde voor goede zorg, hier en bij ons! Vele verpleegkundigen in de Filipijnen kiezen om in het buitenland te gaan werken voor betere vergoedingen.

IMG_9880

Maar ook de privatisering is hier een “issue”, prijzen in ziekenhuizen worden daardoor onbetaalbaar voor de gewone Filipino. Alliance of Heath Workers organiseert het verzet ertegen, maar soms sluipt het bijna ongezien binnen. Outsourcing van ondersteunende diensten kennen we ook. Het bedrijf dat de medisch-technische toestellen voor de dialyse verkoopt levert er ineens de technici bij. Op de dialyse-eenheid zien we de blauwe pakjes van de privéfirma en de witte pakjes van het ziekenhuispersoneel door elkaar lopen. En stilaan neemt de privé zonder dat men er erg in heeft meer en meer over en wordt goede zorg onbetaalbaar. Verder is dit ziekenhuis bijna vergelijkbaar met een Belgisch ziekenhuis. Op de wondzorgafdeling hebben ze zelfs dezelfde gespecialiseerde verbanden zoals Aquacel, Aquacel Ag, Opsite flexigrid (voor de verpleegkundige bloglezers) als in onze ziekenhuizen.

IMG_9900

Groot contrast met ons bezoek in de namiddag aan het Fabella-ziekenhuis, hier de “babyfactory” genaamd. Het is een openbaar ziekenhuis, zwaar ondergefinanceerd. Hier is niet voldoende materiaal, niet voldoende plaats, geen airco, veel te veel mama’s en baby’s in een zaal. Men is bijzonder creatief met de beperkte middelen: twee bedden worden naast elkaar geplaatst en opgedekt met één groot hoeslaken. Nu is er plaats voor vier mama’s met hun baby’s. Al die bedden mooi op rijen vrij kort tegen elkaar in een zaal; de mama’s proberen tevergeefs te rusten, geven borstvoeding, lopen wat rond allemaal in hetzelfde witte ziekenhuiskleedje met sluiting vooraan. Zeer praktisch voor de borstvoeding die hier gepromoot wordt. “Mother 62” klinkt het door de luidspreker. In de gang staan lange banken met bezoekers en “Mother 62” kan in de gang op de harde banken haar bezoek en dus ook de papa opzoeken. In de zaal is geen bezoek toegestaan. De verpleegkundigen zeggen ons dat het vrij rustig is want er zijn maar 178 moeders. We zien twee papa’s in zetels zitten in de zaal van de mama’s met prematuren. Door gebrek aan couveuses worden de baby’s die de intensieve neonatale afdeling mogen verlaten (dat zijn er maar 2 op de 5) bij hun mama gebracht die hen tegen hun lichaam warm houden en hier mogen de papa’s ook als “noodcouveuse” dienen. Fabella-hopital heeft een Human Milk Bank, een afdeling waar moedermelk verzameld wordt die mama’s vrijwillig afstaan. De melk wordt gepasteuriseerd en dient voor de baby’s die niet door hun mama kunnen gevoed worden. Kunstmatige voeding komt daar niet binnen: een moedige keuze om de baby’s in deze moeilijk omstandigheden toch het beste te kunnen geven.

Zowel bij ons als hier blijft de vraag “ wie neemt het op voor de zorg?”

 

IMG_9892

Onze -ing gevoelens

20180708_124808

Grote rode letters op een witte achtergrond.

Stokken, zeilen, vlaggen en enkele houten bankjes tegen een grote betonnen muur van het bedrijf die zijn werkers staalhard negeert. Jeepney’s, bussen en tricycles razen voorbij.

Stevige handdrukken en verwelkomende woorden.

We nestelen ons op de smalle banken in dit stakingspiket. Balpennen in de aanslag. Gsm-camera’s aan. Opperste concentratie. We worden omgeven door vele nieuwsgierige blikken.

Het is deze keer niet de pollutie van het aanstormend verkeer dat ons naar adem doet happen, maar de persoonlijke verhalen over onrechtvaardigheid gestaafd met data, aantallen, filmpjes en documenten met afstandelijke woorden. Zesendertig uren aan een stuk werken om ‘targets’ te halen, zeven dagen op zeven, lage lonen, ‘contractuals’ en ‘regulars’ tegen elkaar opgezet, omgekochte arbeidsinspectie, ontslagen mannen, gebroken beloftes, uitgestelde beslissingen, hardhandige politie, … De lijst is lang en hard. Alles wordt door ons nauwkeurig geregistreerd. Je hoeft geen Tagalog te verstaan of het Engels te volgen om de ingehouden woede, frustratie en strijdvaardigheid van de gezichten en gebaren af te lezen.

Zweetdruppels zoeken hun weg op onze voorovergebogen lijven. De zwijgende mannen rond de kring van verhalen wapperen ons koelte toe met hun kartonnen borden vol slogans. De enige dame van het gezelschap omklemt een dikke map met administratie. Het is een actieve steun voor de mannen die vechten voor hun gezinsinkomen … Ook haar inkomen.

Op deze enkele vierkante meters wordt gestreden, geleefd, gelachen, gekookt en geslapen. Wij delen deze vierkante meters met hen voor enkele uurtjes. Zij delen deze plek al enkele maanden. Opkomen voor je rechten is hard werken.

Ontroering, verwondering en bewondering. Onze –ing gevoelens die we allen scherp voelen. Geluk en goede-moed-wensen spreken we uit.

We nemen jullie verhalen mee.

IMG_9768

20180708_121102


Waar zijn we? Aan het piket van de werknemers van Middleby en Monde Nissin in Southern Tagalog (zuidoosten van Manila, met veel vrijhandelszones)

Middleby: werkgever weigert contractuele werknemers te regulariseren

Bij Middleby maken ze keukenapparatuur. Er werken 191 contractuelen en 92 regulars. Op 7 april legt het Ministerie van Arbeid (Dole) aan de werkgever op om de contractuelen te regulariseren. De werkgever volgt dit niet op. De contractuelen zijn bezig met het oprichten van een vakbond. Ze gaan in staking voor bijna 2 maand. Op 15 mei worden 13 werknemers ontslagen. Op 17 juni worden 2 vakbondsverantwoordelijken een dag vast gezet. De werkgever zet op 3 juli alle contractuelen hardhandig op straat. Ze zetten een proces in gang. Op 12 juli is er een verzoeningspoging bij het ministerie van arbeid.

Monde Nissin: 18 werknemers illegaal ontslagen

Monde Nissin is een Amerikaanse multinational die voeding produceert, onder andere de bekende instant noodles ‘Lucky me!’ In augustus 2016 starten de contractuelen de procedure bij het Ministerie van Arbeid om een vakbond op te richten. De werkgever verzet zich op alle mogelijke manieren. Ze boycotten het proces en verhinderen tot twee keer toe het werk van de arbeidsinspectie. Na het illegaal ontslag van drie contractuele werknemers in mei volgen er nog 15. De werknemers dienen een klacht in en zetten een procedure in gang. Ze wachten op een verzoening bij het Ministerie van Arbeid.

 

 

%d bloggers liken dit: